Op dit moment ziet de tuin er qua bestrating en bebouwing als volgt uit:

 plattegrond

 

Dit was in april 2008 en dan moet er nog een heleboel gedaan wordenvoordat het er in de zomer zo uit ziet:

stokrozenOasegroentinten

Zo klein is het dus. Veel planten staan in potten, zodat ik ze op de momenten dat het beter uit komt ergens uit de weg kan zetten (tuinfeestje of klussen).  Ook schuif ik de potten vaak naar plekken waar de border wat kaal wordt of gewoon zelfs mislukt is.

Dit jaar gaat echter de buxusbol in de pot naar een plek in de volle grond. Hij wordt echt te groot voor de pot en de tuin leent zich niet voor nog grotere potten. Zijn blaadjes worden klein en kunstmatige voeding helpt hem niet goed meer. Ik heb de buxus zelf met drie mini buxusplantjes in een paar jaar tot de grote bol laten groeien en gevormd en dat is echt de moeite waard als je ziet wat een volwassen bol in een tuincentrum kost. Het is een van mijn lievelingen en zeker 14 jaar oud.

Wat direct nieuwe perspectieven biedt voor de lege pot: wat zal ik daar eens mee gaan doen?  Wat is tuinieren toch leuk! Elke keer weer nieuwe mogelijkheden.

Er mislukt ook veel. Planten die het in de tuin niet redden, krijgen door verplaatsing, wat extra voeding of juist niet en wat rulle grond de kans om het opnieuw te proberen. En lukt het de tweede keer ook niet, blijft het een miezerig gevalletje, dan verhuist de plant naar familie of vrienden met een tuin op het zuiden zodat de plant alsnog een goede kans maakt. Als ze tenminste niet doodleuk verdwenen is in het geweld van de planten die het wel heel goed naar hun zin hebben.  Maar daarover vast dit seizoen meer. Want waar is de Dropplant gebleven die vorig jaar zo mooi gebloeid heeft? En zal de abricooskleurige baardiris het dit jaar dan eindelijk wel doen of blijft het weer bij twee harde sprietjes boven de grond?

 

Akelei

Akelei

Mijn postzegeltuintje is van 1992/1993.  Een dikke plakkaat vette klei met een twee rijen tegels breed paadje naar de houten schuur aan het einde van de tuin en een klein tegelplaatsje tegen het huis aan.  Het formaat van de tuin is 5 meter breed en 12 meter diep, een echte pijpela.

Zo werd de tuin toen opgeleverd, met piketpaaltjes en een ijzerdraadje om aan te geven waar de tuin van de buren begint. 1 grote kleiprut zo ver je kon kijken over de tuintjes.

In januari leek die donkere klei ook alleen maar het licht weg te halen, grauw en grijs was het uitzicht. En dus weinig inspirerend. Terwijl ik toch al niet wist wat ik met die prut aan moest.

Ooit had ik een schooltuintje, waar lekker veel wormen in de grond zaten, dus daar stak ik nog geen vinger in de grond. En verder ben ik parttime met een tuin opgegroeid waar ik ook de verantwoordelijkheid niet voor had en alleen maar naar hoefde te kijken. Het groeide en bloeide vanzelf. De bloemen en de planten waren wel interessant. Maar die prut en die beestjes…

Maar van de een kreeg ik een kronkelwilg en wat struikjes en van de ander wat bolletjes en wat stekken van vaste planten. En toen begon het toch al iets te worden.  Een paar handen eenjarig zaad uitgestrooid zorgde eigenlijk het eerste jaar voor een uitbundig klaprozenfeest.

En daar zit je dan, lekker buiten, tevreden met je eerste bloemen en een hoofd vol plannen na ladingen tijdschriften en boeken. Overleg met de buren over de afscheidingen en de ideeën die een ieder had over zijn of haar tuin en zo ontstond het tuinvirus bij mij.