www.tuinblog.com

Na een mooie week met goed weer om te werken aan het onderhoud, waarbij de tuin lekker weer ontdaan is van alle dode uitsteeksels en de meest onhandige takken weggehaald zijn, is het nu een koude gure dag met veel regen.  Je kan merken dat de vogels het er ook moeilijk mee hebben, want het is twee keer zo druk op de voederplekjes in de tuin.  Ik heb maar gauw wat extra voer toegevoegd, want ze eten als bootwerkertjes.

En voor mij is het nu even rust. Want het is te koud om jong spul te planten, alhoewel ik mij van de week wel al heb laten verleiden tot het planten van wat nieuwe pollen tuinkruiden zoals rozemarijn (niets lekkerders dan gebakken aardappeltjes uit de oven met zeezout en rozemarijn) en peterselie in mijn grote kuipen.

Wat staat er dan ontkiemen? Twee soorten courgettes (ronde bolletjes en hoornvormige gele, die beiden vooral niet te groot heerlijk zijn en precies goed voor twee personen per keer), Cosmea in verschillende kleuren, abricooskleurige Oostindische kers en 1 jarige Phloxen meerkleurig mengsel. Heerlijk voor in potten overal in de tuin waar de gaten vallen als de planten uitgebloeid raken. Maar dat is gelukkig pas over een paar maanden. Nu hebben we alles nog voor de boeg.
De polletjes vergeetmenietjes staan overal al klaar om knoppen te maken, de akeleien staan stevig in het blad, dus daar verwacht ik ook lekker veel bloemen bij en de verschillende tuingeraniums beginnen heerlijke groene plukken te maken in de tuin. De geur van het blad wekt de verwachting van een prachtig bloementapijtje verweven tussen de andere planten. Terwijl de witte Judaspenning ook overal flinke bladrozetten laat zien, dus weer heerlijke wolken wit in de tuin, waardoor de boel veel lichter lijkt, zo op het noorden. Ik kan niet wachten. Maar het moet nog even, dat wachten.

Want het is koud en nat.  Het enige voordeel van koud en nat is dat het prima weer is om lekker de tuin wat extra pep te geven met tuinmest en az kalk, want zoveel planten op zo’n klein stukje grond vraagt echt wel om wat extra ondersteuning.
En dan moet het geen droog winderig weer zijn, want dan wappert alle droge mestpoeder door de wijk. Nu trekt het heerlijk in mijn grond.

Terwijl ik dit schrijf, trekt de lucht open en is het weer blauw. Heerlijk  het voorjaar, ruig en lieflijk tegelijkertijd.

Ik ben gek op rozen, vooral klimrozen. Rosa New Dawn is een heerlijk klimmer die in mijn tuin de boel oplicht met haar tere zachtroze tot wit verkleurende bloemen. Ze bloeit in juni/juli en geeft graag nog een toegift in september/oktober, als je op tijd terug snoeit na de eerste bloei.

Een van mijn eerste zelfgekochte planten was een gele struikroos. En zolang de coniferen klein waren, deed ze het prima, prachtige volle gele rozen die licht naar citroen ruiken. Ondanks de meest vreselijke amputaties deed ze het nog steeds goed. Nu is ze een enkele staak, omdat de coniferen haar ingehaald hebben en ik haar eigenlijk niet goed verzorgd heb. De liefde voor de New Dawn maakte me blind en ach, die gele deed het toch wel. Maar ze gaat dit jaar in de revisie, ze heeft genoeg te lijden gehad.  Ik ga haar flink de ruimte geven door de conifeer om haar heen weg te knippen en haar bijvoeren met koemest. Hopelijk vergeeft ze het mij en komt ze weer tot volle glorie.

Aan de voorkant van het huis heb ik sinds twee jaar een kleine abricooskleurige klimroos staan, waar ik veel van verwacht, maar die ook goed beschermd moet worden tegen de nogal slechte omstandigheden daar. De wind en de zon staan er veel op en er zijn veel insecten die mijn rozenblaadjes verslinden. Dus wat mij betreft kan ze niet snel genoeg groeien om zo boven de grond weg te komen en minder last te krijgen van het knagende spul.

Want ze is prachtig van kleur.

En dan mijn droom: ooit komt er een ijzeren hek om de tuin, 1.20 meter hoog ongeveer, en dat hek wordt helemaal bekleed met klimrozen en ramblers in de kleuren geel, oranje, abricoos en roze.  En dan aangevuld met veel lavendel op de grond langs de randen. Dat staat al een paar jaar op mijn verlanglijstje, maar is nog niet gelukt. Een beetje mooi hek (niet met van die puntjes, maar gewoon recht van boven met mooi rechte vormen, geen boogjes of wat dan ook, maar ook geen Heras hekwerk) is niet goedkoop en dus zal ik wellicht toch concessies moeten doen: toch een hek met puntjes…

Maar wie weet…

Abricoos roos

Op dit moment ziet de tuin er qua bestrating en bebouwing als volgt uit:

Dit was in april 2008 en dan moet er nog een heleboel gedaan wordenvoordat het er in de zomer zo uit ziet:

Zo klein is het dus. Veel planten staan in potten, zodat ik ze op de momenten dat het beter uit komt ergens uit de weg kan zetten (tuinfeestje of klussen).  Ook schuif ik de potten vaak naar plekken waar de border wat kaal wordt of gewoon zelfs mislukt is.

Dit jaar gaat echter de buxusbol in de pot naar een plek in de volle grond. Hij wordt echt te groot voor de pot en de tuin leent zich niet voor nog grotere potten. Zijn blaadjes worden klein en kunstmatige voeding helpt hem niet goed meer. Ik heb de buxus zelf met drie mini buxusplantjes in een paar jaar tot de grote bol laten groeien en gevormd en dat is echt de moeite waard als je ziet wat een volwassen bol in een tuincentrum kost. Het is een van mijn lievelingen en zeker 14 jaar oud.

Wat direct nieuwe perspectieven biedt voor de lege pot: wat zal ik daar eens mee gaan doen?  Wat is tuinieren toch leuk! Elke keer weer nieuwe mogelijkheden.

Er mislukt ook veel. Planten die het in de tuin niet redden, krijgen door verplaatsing, wat extra voeding of juist niet en wat rulle grond de kans om het opnieuw te proberen. En lukt het de tweede keer ook niet, blijft het een miezerig gevalletje, dan verhuist de plant naar familie of vrienden met een tuin op het zuiden zodat de plant alsnog een goede kans maakt. Als ze tenminste niet doodleuk verdwenen is in het geweld van de planten die het wel heel goed naar hun zin hebben.  Maar daarover vast dit seizoen meer. Want waar is de Dropplant gebleven die vorig jaar zo mooi gebloeid heeft? En zal de abricooskleurige baardiris het dit jaar dan eindelijk wel doen of blijft het weer bij twee harde sprietjes boven de grond?

Akelei

Mijn postzegeltuintje is van 1992/1993.  Een dikke plakkaat vette klei met een twee rijen tegels breed paadje naar de houten schuur aan het einde van de tuin en een klein tegelplaatsje tegen het huis aan.  Het formaat van de tuin is 5 meter breed en 12 meter diep, een echte pijpela.

Zo werd de tuin toen opgeleverd, met piketpaaltjes en een ijzerdraadje om aan te geven waar de tuin van de buren begint. 1 grote kleiprut zo ver je kon kijken over de tuintjes.

In januari leek die donkere klei ook alleen maar het licht weg te halen, grauw en grijs was het uitzicht. En dus weinig inspirerend. Terwijl ik toch al niet wist wat ik met die prut aan moest.

Ooit had ik een schooltuintje, waar lekker veel wormen in de grond zaten, dus daar stak ik nog geen vinger in de grond. En verder ben ik parttime met een tuin opgegroeid waar ik ook de verantwoordelijkheid niet voor had en alleen maar naar hoefde te kijken. Het groeide en bloeide vanzelf. De bloemen en de planten waren wel interessant. Maar die prut en die beestjes…

Maar van de een kreeg ik een kronkelwilg en wat struikjes en van de ander wat bolletjes en wat stekken van vaste planten. En toen begon het toch al iets te worden.  Een paar handen eenjarig zaad uitgestrooid zorgde eigenlijk het eerste jaar voor een uitbundig klaprozenfeest.

En daar zit je dan, lekker buiten, tevreden met je eerste bloemen en een hoofd vol plannen na ladingen tijdschriften en boeken. Overleg met de buren over de afscheidingen en de ideeën die een ieder had over zijn of haar tuin en zo ontstond het tuinvirus bij mij.